บทที่ 119 กลับบ้านเรา

“งั้นกลับบ้านกันลูก ไปเถอะหนูหย๋า” มาดามบี๋บอกหญิงสาวที่ประคองร่างสูงของคนเจ็บอย่างเป็นห่วงพอเห็นหน้าลูกชายแล้วท่านก็หมั่นใส้แล้วควงแขนสามีเดินนำออกไปก่อนตามด้วยเซเซียล่าและมัสหยากับลูเซียโนและลูกน้องคนสนิทที่ยิ้มตามหลังเจ้านาย

ทั้งหมดก็ลงลิฟต์ไปชั้นล่างโดยมีบอดี้การ์ดนำไปก่อนกลุ่มหนึ่งและอีกกลุ่มหน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ